9 Şubat 2012 Perşembe

Iyi ki dogdun koftem!

Bana su dunyadaki en guzel seyi sorsalar, kardes derim.
Sormazlar tabi niye sorsunlar. Yine de ben kardes derim.

Kucuktum ama o kadar da degil. Hala hatirliyorum bekleyisimizi, calan telefonu. Firat'i deliler gibi istiyordum. Bir an once gelsin istiyordum. Arada bir annemin karnini dinliyordum. Kardesin erkekmis dedigi gunu hatirliyorum.

Beni hastaneye goturmediler. Ablam ve babanemle evde bekliyorduk. Telefon caldi. Babam babaneme Firat'i anlatti. Dogmus mu dogmus mu diye telefonu taciz ediyordum. Telefonu kapatti, soyle soyle olmus, simdi kuvezdeymis dedi. 'Televizyonlu oda'ya gittim. Ayni ecnebi filmlerdeki gibi bi inanamazlik ifadesi, sonra bagirmaya basladim. Zip zip zipliyor "abla oldum abla oldum" diye cigriniyordum.

Kucuktum ama o kadar da degil. Simdi dana kadar bi sey olan kofte kardesim de, simdiki eli kadar anca vardi bence. Opsem opemezdim, tutsam tutamazdim.

Guldugunde, peltek peltek selin dediginde, "yuuufen"inde, sapsari saclarinda resmen mucizeyi gordum.
Seni bana verdigi icin her gun Allah'a sukrediyorum.

Simdi bana dunyanin en guzel seyi ne diye soracak olsalar kardes derim. Sormasalar da derim.
Iyi ki dogmussun kardeslerin en guzeli, en tatlisi, en yakisiklisi!

Iyi ki varsin. Seni cok seviyorum.

Hiç yorum yok: