22 Kasım 2008 Cumartesi

ya...?

çok kabaydı.dokundugumu anlayamayacak kadar kırılgandı üstelik.
tutmasaydım düşecekti.
hala çırpınmaktaydım ben.kendi açığımı kolluyordum.
affetmek için.affetmek için kendimde bir hata arıyordum.
bir hata.
tutmadım.

dokunmak için fazla donuktu.korkuyordum.ağlardım belki.
sustum.
bastıramadım sesini.susturdun beni.belki de ağlamazdım.korkuttun ve sustum ben.
bastıramadım sesini.

neresinden tutsam elimde kaldı.
yaşatmak için çok gürültülü görünüyordu ve fazla sıcaktı tatmak için.
dokunsalar ağlardım.

öyle eskiydi ki kıyamadım.sürdürmek için değil sürüklemek için bile.öyle eskiydi ki.ağlardım.ağlardın.ve belki de ağlardı bu tüm şehir.kıyamadım.

dokunsalardı...

farketmek için fazla sesliydi.gülmedi.ayaklarım deniz oldu,döndürdü başımı.
yorganı kafama çektim.nefes alsam ağlayacaktım.
zordu.yattığım yerden dengede duramıyordum.güçsüzlükten miydi?
zordu.
yorganı açtım.nefes almak acı mı veriyordu eskiden de bu kadar?zordu dengede durmak.uğraştım..uğraştım.
bir açık,bir hata,bir nefes,ayakta durmak,bir hayat,aldatılmak,sıcak,sevdiğim....zordu.

kalktım ve sonsuz sevgiyi aldın benden.
öpmek için fazla sisliydin.
dokundular.
ağladım.

Hiç yorum yok: